Sevgililer Günü’ne az kaldı.

Bütün telaş bitti. Bir gecede her şey yok oldu. Hiçbir şey olmamış gibi bugün ofileri doldurduk. Sönük ve yorgunduk.

Bir gece için kendimizi heba ettik. Ne giyeceğimizi düşündük, nasıl makyaj yapacağımızı, ne hediye alacağımızı, bize ne hediye geleceğini, kimimiz evlilik teklifi bekledi. Ban evlenme teklif eden olmadı mesela. Zaten evde “Kızlar Kurusu Partisi “ vermiştik. Kim o kuru ortama dahil olmak ister ki?

Bol bol şarap içip eski sevgililere sövdük. Arada kalkıp göbek attık. Pijamalarımızı indirip kırmızı boksırlarımızı birbirimize gösterdik. Giymeyecektim o lanet olası  kırmızı donu ama koca bulursun dedi bir arkadaşım. Teyze kızı geçen sene kırmızı don giymiş, altı aya kalmadan nişanlanmış. Batıl itikat işte!

O kadar ümitsizdik ki Noel Baba gelse birimizle evlenmek zorunda kalabilirdi. İyi ki yok! Aman çocuklara söylemeyin.

Şimdi önümüzde Sevgililer günü var. Ne kaldı ki şurada? O zamana kadar bir sevgili bulamazsam o günü kutlayan aşk böcülerine söveceğim. Sarmaş dolaş olup mekanlarda çalan aşk şarkılarında birbirlerinin gözlerinin içine bakıyorlar ya, dayanılmaz oluyorlar. Nefret ediyorum insanlıktan! Ertesi gün kavga ediyorlar halbuki… Kimisi o yılı sevgili olarak bile tamamlayamıyor ama olsun o an sevgilisi oluyor ya bazılarının… tüh ya!

Sevgililer Günü’ne az kaldı…

Haber vereyim dedim.